مریل استریپ بازیگر تمام نشدنی سینمت در تاریخ ۲۲ ژوئن ۱۹۴۹ در شهر سامیت، ایالت نیوجرسی آمریکا متولد شد. او فعالیت خود را از تئاتر آغاز کرد و خیلی زود با دریافت نخستین نامزدی جایزه تونی برای نمایشنامه “۲۷ واگن پر از پنبه” در سال ۱۹۷۶، استعداد خارقالعادهاش را به رخ کشید. یک سال بعد، با فیلم “جولیا” (۱۹۷۷) پا به دنیای سینما گذاشت، اما این نقشآفرینی درخشانش در “شکارچی گوزن” (۱۹۷۸) بود که نخستین نامزدی اسکار را در ۲۹ سالگی برایش به ارمغان آورد. این، تنها آغاز راهی بود که به یک رکورد افسانهای ختم شد: ۲۱ نامزدی اسکار، بیشتر از هر بازیگر دیگری در تاریخ. در ادامه این مطلب به معرفی برترین فیلم های مریل استریپ و مرور جوایز او می پردازیم.
معرفی برترین فیلم های مریل استریپ بر اساس امتیازات سایت های معتبر سینمایی و نظرات منتقدین
وقتی پای فهرستسازی از آثار مریل استریپ به میان میآید، قفسهها پر از شاهکار است. اما اگر قطبنما را تنها روی امتیازات واقعی پلتفرمهای سینمایی معتبر تنظیم کنیم (با اولویت نمرهی منتقدان در راتن تومیتوز و متاکریتیک، بههمراه جایگاه آثار نزد تماشاگران IMDb)، چه فیلمهایی در صف اول قرار میگیرند؟ نتیجه، ترکیبی نفسگیر از درامهای سوزان، کمدیهای مدرن و نقشهایی است که مرزهای بازیگری را جابهجا کردهاند. در ادامه لیستی از برترین فیلم های مریل استریپ معرفی می گردند.
۱۰. جولی و جولیا (Julie & Julia) – ۲۰۰۹
TomatoMeter: ۷۷٪ | Metacritic: ۶۶ | IMDb: ۷.۰
نورا افرون، قصهگوی دلربای کمدی رمانتیک، کارگردانی این اثر به یاد ماندنی را بر عهده داشت. استریپ در قامت جولیا چایلد، سرآشپز افسانهای، معجون سرشاری از عشق، شوخطبعی و آن خندههای تکرارنشدنی را به پرده میآورد؛ اجرایی که نامزدی اسکار را برایش به ارمغان آورد و ثابت کرد او حتی در فضای گرم یک کمدی آشپزخانهای هم میتواند زمین را بلرزاند.
۹. سیلکوود (Silkwood) – ۱۹۸۳
TomatoMeter: ۷۷٪ | Metacritic: ۷۹ | IMDb: ۷.۲
سالها پیش از آنکه بازیگران برای نقشهای مبتنی بر واقعیت، ماهها کارآموزی کنند، استریپ در کالبد کارن سیلکوود، کارگر افشاگر نیروگاه هستهای، ذوب شد. مایک نیکولز با دوربین بیقرار خود و استریپ با لهجهی بارگذاشته و ترسی که در استخوانهای نقش تزریق کرده، یک تریلر سیاسی-اجتماعی خلق کردند که هنوز تازه و هشداردهنده است.
۸. منهتن (Manhattan) – ۱۹۷۹
TomatoMeter: ۹۲٪ | Metacritic: ۸۴ | IMDb: ۷.۸
در میان پانتئون همکاریهای استریپ و سینمای روشنفکری، این شاهکار سیاهوسفید وودی آلن جایگاه ویژهای دارد. درخشش او در این فیلم از جنس دیالوگهای تند و تیز و مالیخولیای شهری است. نقش کوتاه اما حیاتی او در مثلث عشقی فیلم، چنان وزنی دارد که گویی کل منهتن روی شانههایش سنگینی میکند.
۷. ساعتها (The Hours) – ۲۰۰۲
TomatoMeter: ۸۰٪ | Metacritic: ۸۰ | IMDb: ۷.۵
استریپ در نقش کلاریسا وگان، زنی مدرن که زندگیاش در یک روز سرنوشتساز با سایههای ویرجینیا وولف گره میخورد، ویترینی از اندوه پنهان و ترکهای روحی است. در کنار نیکول کیدمن و جولین مور، این استریپ است که نبض احساسی فیلم استیون دالدری را در دست میگیرد و اوج آن، لحظات فروپاشی خاموش او در آشپزخانه است.
۶. پلهای مدیسون کانتی (The Bridges of Madison County) – ۱۹۹۵
TomatoMeter: ۹۰٪ | Metacritic: ۷۱ | IMDb: ۷.۶
چه کسی فکر میکرد کلینت ایستوود، کابوی فولادین سینما، بتواند لطیفترین ملودرام عاشقانه دهه را کارگردانی کند؟ راز موفقیت فیلم، چشمان مریل استریپ است. فرانچسکایی که او خلق میکند، تکگوییهای درونی یک نسل از زنان است. لرزش دست و سکوتهای پرمعنای او در ماشین زیر باران، از تکاندهندهترین سکانسهای عاشقانه تاریخ سینماست.
۵. شکارچی گوزن (The Deer Hunter) – ۱۹۷۸
TomatoMeter: ۸۷٪ | Metacritic: ۸۶ | IMDb: ۸.۱
در این حماسه ویرانگر و برنده اسکار بهترین فیلم، استریپ در نقش لیندا، دختری که میان عشق به دو مردِ از جنگ برگشته سرگردان است، اولین جرقههای نبوغ خود را به رخ کشید. حضور او در این فیلم، موتور محرک عاطفی داستان است و آن نامزدی اولین اسکار، آغازگر مسیری بود که تاریخ سینما را بازنویسی کرد.
۴. اقتباس (Adaptation.) – ۲۰۰۲
TomatoMeter: ۹۱٪ | Metacritic: ۸۳ | IMDb: ۷.۷
ورود استریپ به هزارتوی ذهن چارلی کافمن و اسپایک جونز، یک غافلگیری محض بود. در نقش سوزان اورلئان، او نقابی از خونسردی روشنفکرانه به چهره میزند که در زیر آن، گردابی از خلا وجودی و جنون خفته موج میزند. شیوهی بازی او در این فیلم، زیرپوستی و خطرناک است؛ مخصوصاً وقتی گل ارکیده را به دست میگیرد و به هیولای درونش اجازه نفس کشیدن میدهد.
۳. کرامر علیه کرامر (Kramer vs. Kramer) – ۱۹۷۹
TomatoMeter: ۸۸٪ | Metacritic: ۸۳ | IMDb: ۷.۸
دادگاهی که در آن جوآنا کرامر میایستد، عرصه نبرد یک زن نیست؛ میدان مینِ تعریف جدید زنانگی است. استریپ با خلق شخصیتی که میتوانست بهسادگی منفور شود، او را تبدیل به قهرمانی تراژدی میکند که حقِ داشتنِ هویتی فراتر از مادر بودن را طلب میکند. تسلط بازیگر ۳۰ ساله بر ظرایف نقش، آن هم در مقابل داستین هافمن کارکشته، اولین اسکار را به او تقدیم کرد. از اینرو این اثر را می توان بعنوان یکی از برترین فیلم های مریل استریپ در نظر داشت.
۲. تردید (Doubt) – ۲۰۰۸
TomatoMeter: ۷۹٪ | Metacritic: ۶۸ | IMDb: ۷.۵
هرچند نمرات متاکریتیک و راتن تومیتوز برای این فیلم از برخی دیگر از آثارش پایینتر است، بازی استریپ خودِ تعریفِ کمالِ بازیگریست. مبارزهی لفظی او با فیلیپ سیمور هافمن، مثل شمشیربازی دو استاد است. راهبهای که استریپ خلق میکند، ردای ایمان را چون زرهی آهنین بر تن دارد، اما لرزشهای نامحسوس زیر چشم و چنگ زدن به صلیب، تردیدِ خانمانسوز درونش را فریاد میزند. یکی از بزرگترین «بازیهای» تاریخ که یک فیلم خوب را به یک تجربهی فراموشنشدنی ارتقا داد.
۱. انتخاب سوفی (Sophie’s Choice) – ۱۹۸۲
TomatoMeter: ۷۶٪ | Metacritic: ۶۹ | IMDb: ۷.۵
خود فیلم شاید در نگاه منتقدان امروز، بینقص نباشد، اما اجرای مریل استریپ در این نقطهای از تاریخ سینما ایستاده که دوربین، گریم، دیالوگ و مرز میان بازیگر و نقش برای همیشه فرو میریزد. نگاه خالی و تکیدهی سوفی، آن لهجهی لهستانی-انگلیسی جانسوز و تکگویی نهایی که روح تماشاگر را زخمی میکند، چیزی فراتر از «بازیگری» است. این یک تسخیرشدگی هنری است که حتی پس از چهار دهه، محک و معیار سنجش هر نقشآفرینیِ تراژیک در سینما باقی مانده. اینجاست که امتیازات عددی رنگ میبازند و «جاودانگی» معنا پیدا میکند.
جوایز
اگر مجسمههای اسکار روح داشتند، بدون شک تندیسِ مریل استریپ، قصهگوی پرحرفترین آنها بود. مری لوئیز “مریل” استریپ، زاده ۲۲ ژوئن ۱۹۴۹ در نیوجرسی آمریکا، نه تنها یک بازیگر، بلکه پدیدهای است که تعریف “بازیگری بزرگ” را برای همیشه تغییر داد.
سه اسکار، سه دهه، سه نقش جاودانه:
استریپ در طول پنج دهه فعالیت، سه بار موفق به کسب جایزه اسکار شده است:
۱۹۸۰: بهترین بازیگر نقش مکمل زن برای “کرامر علیه کرامر”
۱۹۸۳ : بهترین بازیگر نقش اول زن برای “انتخاب سوفی”
۲۰۱۲: بهترین بازیگر نقش اول زن برای “بانوی آهنین” (ایفای نقش مارگارت تاچر)
گنجینهای از افتخارات:
موفقیتهای او تنها به اسکار محدود نمیشود. کارنامه پربار او شامل ۸ جایزه گلدن گلوب از ۳۳ نامزدی، ۲ جایزه بفتا، ۴ جایزه امی و ۲ جایزه از انجمن بازیگران (SAG) میشود. او همچنین رکورددار بیشترین نامزدی در جوایز گلدن گلوب است. فراتر از جوایز رقابتی، نشان افتخار مرکز کندی، مدال ملی هنرهای آمریکا و مدال آزادی ریاست جمهوری از جمله افتخارات ملی هستند که به پاس تأثیر فرهنگی عمیق این هنرمند به او اعطا شدهاند.
بدون دیدگاه