اگر از آن دسته تماشاگرانی هستید که با شنیدن اسم ایتن هاک و راسل کرو در یک فیلم وسترنگونه هیجانزده میشوید، این مطلب برای شماست. در نقد فیلم وزن بررسی میکنیم که اولین ساختهی بلند پادریک مککینلی چقدر به وعدههایش وفادار مانده و کجا زیر بار جاهطلبیهای خودش خم شده است.
ترکیبی پرادعا از ژانرها
«وزن» (The Weight) محصول ۲۰۲۶ است و سه ژانر را با هم میآمیزد: وسترن، تریلر بقا و درام خانوادگی. داستان در دوران رکود بزرگ آمریکا میگذرد و میخواهد از دل یک ماجراجویی پرخطر، دربارهی اخلاق، فقر و فداکاری حرف بزند. حضور دو چهرهی سرشناس سینما و حضور فیلم در جشنوارههایی مثل ساندنس و برلیناله، انتظارها را بالا برد. نتیجه اما فیلمی دوگانه است؛ نه شکست کامل و نه موفقیتی بیکموکاست.
خلاصه داستان
سال ۱۹۳۳، ایالت اورگن. ساموئل مورفی (ایتن هاک) پدری است که با دختر کوچکش روزگار سختی میگذراند. بعد از درگیری با قانون، او را به اردوگاه کار اجباری میفرستند و یک ماه مهلت دارد خودش را برساند، وگرنه سرپرستی دخترش به دیگران واگذار میشود. رئیس اردوگاه (راسل کرو) راه نجاتی جلوی او میگذارد: حمل یک محمولهی طلا از میان کوه و رودخانه و جنگل، همراه با چند زندانی دیگر، در ازای آزادی. از اینجا طبیعت به حریف اصلی تبدیل میشود و اعتماد میان همسفران رفتهرفته فرسوده میشود. (از لو دادن پایانبندی خودداری میکنیم.)
نقد فیلم وزن: نقاط قوت
ایتن هاک؛ تکیهگاه اصلی
مهمترین دلیل برای دیدن فیلم، بازی هاک است. او با اجرایی مهارشده و بیادعا، مردی خسته و لجباز را باورپذیر میکند و به نقشی که روی کاغذ چندان پرمایه نیست، جان میدهد. چند منتقد معتبر هم بر همین نکته تأکید کردهاند و بخش بزرگی از جذابیت فیلم را به حضور او نسبت دادهاند.
سرسبزی به جای گرد و خاک
فیلمبرداری ماتیو کوکو از طبیعت مرطوب و پرپشت اورگن، تصویری متفاوت از دوران رکود ارائه میدهد. بهجای دشتهای خشک و غبارگرفتهای که معمولاً با این دوره پیوند خوردهاند، با جنگل و رودخانههای خروشان روبهرو هستیم. این انتخاب شاید همیشه به نفع درام نباشد، اما تماشای فیلم را از نظر بصری دلپذیر میکند.
سکانسهای نفسگیر
عبور از پلهای طنابی و گرفتار شدن قهرمان زیر الوارها در رودخانه، از بهترین لحظات فیلم هستند. مککینلی که پیشتر در تدوین فعالیت داشته، در این صحنهها نشان میدهد تنش را خوب میشناسد؛ هرچند این اوجها بیشتر استثنا هستند تا قاعده.
نقدهای وارد بر فیلم
شخصیتهایی که از تیپ فراتر نمیروند
بزرگترین ضعف «وزن» شخصیتپردازی است. قهرمان داستان مردی کمحرف و شکستناپذیر است که تواناییهایش بیپشتوانه میماند و رابطهاش با دخترش در چند صحنهی کوتاه خلاصه میشود؛ در حالی که فیلم از ما انتظار دارد پیوندی عمیق را بپذیریم. شخصیتهای فرعی بدتر از ایناند: یکی بیشتر حامل یک ایده است تا آدمی واقعی، دیگری فقط برای پیشبرد قصه وارد میشود و سومی هر وقت فیلم به تنش نیاز دارد جان میگیرد و بعد دوباره از یاد میرود.
راسل کرو؛ فرصتی از دست رفته
تقابل مرد زندانی با مسئول زندان میتوانست قلب فیلم باشد، اما نقش کرو آنقدر کوتاه و کمحجم است که این پتانسیل هرگز شکوفا نمیشود. بعضی منتقدان اجرای او را کمانرژی دانستهاند.
مضمونهایی که فقط کنار هم چیده شدهاند
فیلمنامه همزمان به نابرابری طبقاتی، نژاد، طمع، اخلاق و خانواده سرک میکشد، اما هیچکدام را تا انتها پیش نمیبرد. فیلم از فقر حرف میزند بیآنکه حس آن را منتقل کند و از طمع میگوید در حالی که طلا، با همهی اسم پرمعنای فیلم، هیچگاه سنگینی واقعیاش را حس نمیکنیم.
ریتم کند و مسیر قابلحدس
بخش میانی فیلم افت میکند. بیاعتمادی فزاینده و خیانت میان همسفران، الگوهایی آشنا در سینمای بقا هستند و فیلم آنها را بدون نوآوری مرور میکند. در نتیجه، وقتی ریتم میخوابد، چیز تازهای برای جبران وجود ندارد.
واکنش منتقدان و بازار
بازتاب نقدها در مجموع مثبت بوده است. فیلم در راتن تومیتوز حدود ۹۴ درصد رضایت منتقدان و حدود ۸۴ درصد رضایت تماشاگران را کسب کرده است. در مقابل، گیشه روی خوشی نشان نداده: با بودجهای نزدیک به ۷۵ میلیون دلار، فروش آمریکای شمالی حدود ۴ میلیون دلار گزارش شده است. این شکاف میان تحسین جشنوارهای و استقبال عمومی، حکایت از فیلمی دارد که نتوانسته مخاطب گسترده را قانع کند.
جمعبندی: آیا «وزن» ارزش تماشا دارد؟
«وزن» اگر به چشم یک تریلر بقای خوشمنظره با بازی قدرتمند هاک دیده شود، سرگرمکننده است. اما اگر از آن یک درام عمیق دربارهی فقر، اخلاق و پدری انتظار داشته باشید، احتمالاً ناامید میشوید. مقایسه با آثار بزرگی مثل «خوشههای خشم» یا «رستاخیز» برای این فیلم زیادی سنگین است. جمعبندی نقد فیلم وزن این است: فیلمی متوسط با چند لحظهی درخشان که بار ضعفهایش را بیش از همه روی دوش هاک گذاشته است.


بدون دیدگاه